Co dalej po Hizbut Tahrir Indonesia? Analiza

959

W lipcu indonezyjski rząd rozwiązał działająca od 30 lat filię międzynarodowej organizacji muzułmańskiej Hizbut Tahrir (HT), która przez szereg lat funkcjonowała bez większych przeszkód. Za główną przyczynę delegalizacji Hizbut Tahrir Indonesia (HTI) jest uznawane nawoływanie do kalifatu (khilafah), które zostało uznane za naruszanie narodowej indonezyjskiej ideologii – Pancasili.

HTI prowadziła działalność głównie w środowiskach uniwersyteckich, aktywnie działając poprzez Akademickie Zrzeszenie Modlitewne (Lembaga Dakwah Kampus – LDK). Gwałtowny rozwój działalności HTI nastąpił po upadku reżimu prezydenta Suharto w 1998 r., kiedy wraz ze zmianami polityczno-społecznymi doszły do głosu różne organizacje, dotychczas pozostające na uboczu. HTI aktywnie zaangażowała się w islamizację (dakwah), poprzez różnorakie formy działalności: organizowanie grup modlitewnych na uniwersytetach czy działalności publikacyjną (warto wspomnieć o takich tytułach, jak Al-Wa’ie czy też Al-Islam). W 2006 r., niemal 30 lat od rozpoczęcia działalności w Indonezji, HTI została zarejestrowana przez rząd, co przyczyniło się do dalszego rozwoju organizacji. Rozszerzenie dotychczasowych wpływów HTI objęło administrację i było wynikiem poszukiwania silniejszego wsparcia (talab al-nusrah) nie tylko wśród studentów. Warto wspomnieć, że liderzy HTI wspierali polityków popierających wprowadzenie prawa szariatu. Takie działanie jest drogą (uslub), służącą realizacji określonego celu, co jest istotne, biorąc pod uwagę fakt, iż HTI niechętnie odnosiła się do bezpośredniej aktywności politycznej.

Zauważalny wzrost radykalizmu islamskiego, pociągający za sobą wzrost indonezyjskiej nietolerancji religijnej, jak również częstsze ataki terrorystyczne, stanowiły główne przyczyny podjęcia decyzji o rozwiązaniu indonezyjskiego oddziału organizacji. Nie można pominąć również konfliktu politycznego na linii GP Ansor (będącej młodzieżówką Nahdlatul Ulama (NU), najliczniejszej muzułmańskiej organizacji w Indonezji oraz na świecie), a HTI, w którym doszło nawet do fizycznych starć, np: w kwietniu bieżącego roku w Makassarze.

HTI została rozwiązana na podstawie art. 59 UU No.17/2013 (Rancangan Undang-Undang tentang Organisasi Kemasyarakatan – ORMAS), który delegalizuje organizacje sprzeczne z Pancasilą. Delegalizacja organizacji nie jest jednoznacznie oceniana. Z jednej strony jest odczytywane jako przejaw walki z radykalizmem islamskim, zagrażającemu spójności Indonezji, z drugiej zaś jako przejaw tłamszenia swobód politycznych (gwarantowanych w indonezyjskiej konstytucji w art. 28). Ponadto art. 22 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych dopuszcza możliwość ograniczenia swobody zrzeszania się w interesie bezpieczeństwa państwowego lub publicznego, porządku publicznego bądź dla ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo praw i wolności innych osób. Delegalizacja HTI była zgodne z przywoływanym artykułem, ponieważ nawoływanie do kalifatu niewątpliwie stało w sprzeczności z Pancasilą, zagrażając integralności państwa.

Można przypuszczać, że organizacja po zdelegalizowaniu zacznie aktywniej działać w Internecie, korzystając z możliwości jakich dają media elektroniczne. Trudno oczekiwać, aby HTI – a ogólnie sprawę ujmując, całe HT – można było uznawać za liczącą się siłę polityczną, biorąc pod uwagę funkcjonowanie znacznie silniejszych organizacji muzułmańskich, czy to w Indonezji [Front Pembala Islam (FPI), Forum Ukhuwah Islamiyah (FUI), Persatuan Islam (PERSIS)], czy też na świecie (Bractwo Muzułmańskie). Jaki dalszy cel obiorą członkowie już nieistniejącego HTI? Możliwe, że przystąpią do legalnie funkcjonujących organizacji politycznych, aby realizować dotychczasowe cele w sposób usankcjonowany przez prawo. Możliwe, że część dotychczasowych członków HTI przystąpi do bardziej radykalnych organizacji. Możliwe również, iż na bazie członków rozwiązanego HTI powstanie nowa organizacja. Co będzie dalej – na odpowiedź trzeba poczekać.

Tomasz Burdzik – doktorant, zajmuje się krajami ASEAN, w szczególności Indonezją. Prowadzi badania wśród plemienia Dajaków na Borneo. Publikował m. in. w „The Jakarta Post” oraz „Tribun Travel”. E-mail: tomasz.burdzik@gmail.com

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here