Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2018 – ujęcie azjatyckie cz. II

434

W poprzedniej części analizy dotyczącej reprezentacji piłkarskich krajów azjatyckich biorących udział w Mistrzostwach Świata w Rosji, które odbędą się w 2018 roku, przedstawione zostały: Japonia, Korea Południowa, Australia i Rosja. Z grona państw, które znajdują się w kręgu zainteresowań Pulsu Azji, pozostały jeszcze: Arabia Saudyjska, Egipt, Maroko, Iran i Tunezja.

Grupa A

W skład grupy A wchodzą: Rosja, Arabia Saudyjska, Egipt, Urugwaj.

Egipt

Reprezentacja Egiptu, zwana „Faraonami”, na Mundial powraca po 28 latach nieobecności. Dotychczas brała w nim udział dwukrotnie (1934, 1990) i dwukrotnie żegnała się z rozgrywkami na ich najwcześniejszym szczeblu. W turnieju z 1934, rozgrywanym w formacie drabinkowym, reprezentacja Egiptu odpadła po pierwszym spotkaniu, przegranym z Węgrami 4:2. W 1990, gdy Mistrzostwa Świata przeprowadzone były systemem faza grupowa + faza pucharowa, Egipcjanie zajęli ostatnie miejsce w swojej grupie, zdobywając 2 punkty i nie kwalifikując się dalej. „Faraonowie” w rankingu FIFA zajmują 31 pozycję, a w rankingu Elo 48.

W kończącej eliminacje do Mundialu fazie grupowej Egipt zajął pierwsze miejsce w grupie E, zdobywając 13 punktów. Na ten dorobek złożyły się 4 zwycięstwa (z Ugandą, Ghaną, Kongo dwukrotnie), 1 remis (z Ghaną) oraz 1 porażka (z Ugandą).

Selekcjonerem reprezentacji jest Argentyńczyk Héctor Cúper. Największe sukcesy trener odnosił w latach 1998–2000. W sezonie 98/99 z RCD Mallorca zdobył Puchar Hiszpanii. Sukces ten powtórzył w następnym sezonie z Valencia CF. W latach 99/00 i 00/01 prowadzona przezeń Valencia dwukrotnie docierała do finału Ligi Mistrzów, jednak dwukrotnie przegrała.

Najjaśniejszą gwiazdą reprezentacji Egiptu jest Mohamed Salah. Zawodnik w lipcu br. zamienił włoską AS Romę na angielski Liverpool FC. Kosztował 42 mln EUR (kwota może wzrosnąć do 50 mln, jeśli spełnione zostaną zapisane w umowie transferowanej klauzule), stając się najdroższym piłkarzem zakupionym przez drużynę z Liverpoolu. W obecnym sezonie Salah jest w wyśmienitej formie. W 27 spotkaniach zdobył 21 bramek, po 19 kolejkach angielskiej Premier League, razem z napastnikiem Tottenhamu Hotspur Harrym Kanem, przewodzi klasyfikacji najlepszych strzelców, z dorobkiem 15 trafień (stan na dzień 24.12.2017). Oprócz bycia najskuteczniejszym zawodnikiem swojego klubu, Salah również strzelił najwięcej goli (5) dla Egiptu podczas eliminacji do Mistrzostw Świata.

Innym niezbędnym kadrze zawodnikiem jest Mohamed Elneny, który występuje na pozycji defensywnego pomocnika w angielskim Arsenal FC. Jako jedyny piłkarz w reprezentacji Egiptu, podczas wspomnianych już eliminacji rozegrał w pełnym wymiarze czasowym każde ze spotkań. O ile dla kadry jest piłkarzem niezastąpionym, to w swoim klubie pełni co najwyżej funkcję rezerwowego. W dotychczasowych 19 meczach ligowych na boisku zameldował się pięciokrotnie, spędzając na murawie 264 minuty. Swoje szanse dostaje w pucharze ligi oraz Lidze Europy, co biorąc pod uwagę lekceważący stosunek angielskich drużyn do tych rozgrywek, pozwala dobrze ocenić miejsce Elnenyego w klubowej hierarchii.

Ciekawym aspektem występów reprezentacji Egiptu na Mistrzostwach Świata będzie ich podstawowy bramkarz – Essam El Hadary. Jeśli rozegra mecz, zostanie najstarszym zawodnikiem, jaki kiedykolwiek pojawił się na boiskach podczas Mundialu. El Hadary 15 stycznia obchodził będzie swoje 45 urodziny. Dotychczasowym rekordzistą jest kolumbijski bramkarz Faryd Mondragón. Podczas Mistrzostw Świata w 2014 roku w meczu przeciwko Japonii, przy bezpiecznym prowadzeniu swojej drużyny, w 85 minucie wszedł na boisko. Miał wówczas 43 lata i 3 dni. Mondragón rekordu już nie poprawi, ponieważ zakończył karierę sportową.

Pozostając w tematyce ciekawostek związanych z rekordami piłkarzy, warto wspomnieć, że to właśnie reprezentant Egiptu zakładał koszulkę narodową najwięcej razy w historii piłki nożnej. Ahmed Hassan w latach 1995–2012 wystąpił w egipskich barwach 184 razy.

„Faraonowie” losowani byli z III koszyka. Ich pozycja na zakończenie fazy grupowej będzie bardzo mocno związana z formą, w jakiej znajdować się będzie Salah. Podczas eliminacji spośród wszystkich 8 bramek, które reprezentacja zdobyła, 5 było jego autorstwa. Urugwaj prawdopodobnie okaże się poza zasięgiem, jednak w walce o drugie miejsce Egipt nie jest bez szans. Bukmacherzy zauważalnie mniej zapłacą za obstawienie awansu Rosjan, niż Egiptu, jednak jeśli Sborna nie znajdzie sposobu na zatrzymanie Salaha, to może ją czekać kilkukrotne wznawianie gry ze środka boiska.

Arabia Saudyjska

Reprezentacja Arabii Saudyjskiej na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej kwalifikowała się w latach 1994, 1998, 2002 i 2006. Jej największym sukcesem było przejście fazy grupowej podczas Mundialu w Stanach Zjednoczonych w 1994. W tamtym roku drużyna odpadła w 1/16 finału z Holandią. W trzech kolejnych turniejach „Zielone Sokoły” zajmowały ostatnie miejsce w grupie, nie będąc w stanie wygrać żadnego meczu. Reprezentacja zapamiętana została z kompromitującej porażki podczas Mundialu w 2002 roku, gdy uległa Niemcom 8:0. Arabia Saudyjska, spośród drużyn biorących udział w Mistrzostwach Świata 2018, w rankingu Elo sklasyfikowana jest najniżej – na 61 pozycji. Z 63 miejscem w rankingu FIFA wyprzeda jedynie Rosję. Jednak tak słabe notowania Rosji są spowodowane różnicą w wadze rozgrywanych spotkań – Sborna, jako gospodarz, nie mogła grać w eliminacjach do Mistrzostw. Zamiast tego rozgrywała mecze towarzyskie, które dostarczają znacznie mniej punktów do rankingu.

„Sokoły” o awans walczyły w ramach azjatyckiej grupy B, w której ostatecznie zajęły 2 miejsce z dorobkiem 19 punktów. Na wynik Arabii Saudyjskiej złożyło się 6 zwycięstw (dwukrotnie z Irakiem i Tajlandią, po jednym z Japonią i Australią), 1 remis (z ZEA) oraz 3 porażki (z ZEA, Australią i Japonią).

Podczas eliminacji reprezentację prowadził Bert van Marwijk, jednak nie doszedł do porozumienia z krajową federacją piłkarską w kwestii przedłużenia wygasającego kontraktu. Holender, jak sam przyznał, nie mógł pogodzić się z decyzją o zwolnieniu kilku ze swoich współpracowników oraz nie był w stanie przystać na żądanie krajowych władz piłkarskich, aby przeniósł się do Arabii Saudyjskiej na stałe. Nowym szkoleniowcem 14.08.2017 ogłoszony został Argentyńczyk Edgardo Bauza. Na stanowisku nie wytrwał jednak długo. Po pięciu spotkaniach towarzyskich (z czego jedynie dwa odbywały się w terminach wyznaczanych przez FIFA, reszta w żaden sposób nie liczy się do rankingów bądź statystyk), z których zespół 2 wygrał, a 3 przegrał, Bauza został zwolniony. Następcę ogłoszono pod koniec listopada 2017 roku – został nim Juan Antonio Pizzi.

Reprezentacja Arabii Saudyjskiej jest prawie w całości oparta na piłkarzach występujących w rodzimej lidze. W ostatnich kilku meczach eliminacyjnych tylko 1 zawodnik reprezentował barwy klubu z innej ligi – ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Podczas ostatniego okienka transferowego zmienił on jednak barwy klubowe i powrócił do rodzimej drużyny. Oficjalna strona FIFA wyróżnia Mohammeda Al-Sahlawi jako gwiazdę zespołu. Najlepszym strzelcem podczas eliminacji był Nawaf Al-Abed, który w 9 spotkaniach zdobył 5 bramek.

„Zielone Sokoły” losowane były z IV koszyka i wydaje się, że na takiej pozycji zakończą zmagania w grupie. Te Mistrzostwa Świata prawdopodobnie będą kolejnymi, podczas których reprezentacja Arabii Saudyjskiej nie zdoła odnieść zwycięstwa. Jakościowo wydają się jednym z najsłabszych zespołów, a dodatkowo nowy selekcjoner będzie miał bardzo niewiele czasu, aby przekazać zawodnikom swoją wizję.

 

Grupa B

W skład gruby B wchodzą: Portugalia, Hiszpania, Maroko, Iran.

Maroko

Reprezentacja Maroka na Mistrzostwa Świata kwalifikowała się dotychczas czterokrotnie, jednakże tylko raz zdołała przejść przez fazę grupową. W 1986 zostali wyeliminowani w 1/16 finału. „Lwy Atlasu” w rankingu FIFA plasują się na pozycji 40, a w Elo na 44.

Maroko w ramach eliminacji rywalizowało w afrykańskiej grupie C z Wybrzeżem Kości Słoniowej, Gabonem i Mali. W 6 meczach drużyna zdobyła 12 punktów, wygrywając 3 spotkania i 3 remisując. Z każdym przeciwnikiem zdobyli w dwumeczu 4 punkty. Warto zwrócić uwagę, iż Maroko nie straciło w trakcie tej fazy eliminacji żadnej bramki, kończąc zmagania z bilansem 11:0.

Selekcjonerem reprezentacji jest Francuz Hervé Renard. Swoje trenerskie sukcesy odnosił dotychczas z drużynami afrykańskimi. Z Zambią i Wybrzeżem Kości Słoniowej sięgał po Puchar Narodów Afryki odpowiednio w latach 2012 i 2015.

Reprezentacja Maroka ma w swoich szeregach kilku bardzo ciekawych zawodników. Za największą gwiazdę kadry uważany jest kapitan zespołu, grający na pozycji środkowego obrońcy we włoskim Juventusie, Mehdi Benatia. Biorąc pod uwagę grupę, w której znalazła się drużyna Maroka, szczelna formacja defensywna będzie niezbędna, aby móc myśleć o dobrym wyniku. Kolejną z gwiazd kadry jest Hakim Ziyech, piłkarz holenderskiego Ajaxu. Zawodnik ten grał w młodzieżowych reprezentacjach Holandii, jednak ostatecznie zdecydował się grać dla Maroka. Istotnymi elementami gry ofensywnej „Lwów Atlasu” są także Nordin Amrabat oraz Younès Belhanda.

Warto również przyjrzeć się 19-letniemu zawodnikowi Realu Madryt – Achrafowi Hakimiemu. Ze względu na kontuzję podstawowego prawego obrońcy, mógł kilkukrotnie w tym sezonie zaprezentować się widzom w Hiszpanii. W kadrze gra na lewej stronie defensywy. Do tej pory rozegrał już 6 spotkań w reprezentacji, strzelając przy tym jedną bramkę.

Maroko losowane było z IV koszyka i trafiło do bardzo ciężkiej grupy. Kwestia awansu wydaje się rozstrzygnięta, a jedyną niewiadomą pozostaje, czy z pierwszego miejsca wyjdzie Portugalia, czy Hiszpania. Maroko i Iran powalczą o miejsce 3.

Iran

Reprezentacja Iranu dotychczas czterokrotnie brała udział w Mistrzostwach Świata, ostatni raz 4 lata temu w Brazylii. Za każdym razem odpadali w fazie grupowej. W rankingu FIFA drużyna zajmuje miejsce 32, a w Elo 21.

W eliminacjach do turnieju zespół uczestniczył w grupie A w ramach azjatyckiej konfederacji. Zakończył ją na pierwszym miejscu, zdobywając 22 punkty. Na wynik ten złożyło się 6 zwycięstw (dwukrotnie z Uzbekistanem i Katarem, po jednym zwycięstwie z Koreą Południową i Chinami) oraz 4 remisy (dwukrotnie z Syrią, raz z Koreą Południową i raz z Chinami). Bilans bramkowy wyniósł 10:2.

Selekcjonerem reprezentacji jest Portugalczyk Carlos Queiroz. Bardzo ciekawie zapowiada się zatem spotkanie Portugalia – Iran, ponieważ Queiroz w latach 2008–2010 prowadził pierwszy z wymienionych zespołów.

Mocną stroną reprezentacji Iranu jest drużyna, ciężko wskazać pojedynczych zawodników, których określić można mianem gwiazdy. Na pewno warto przyjrzeć się Sardarowi Azmounowi, grającemu na pozycji wysuniętego napastnika. Zawodnik rosyjskiego Rubina Kazań podczas eliminacji do Mistrzostw Świata zdobył 4 bramki. Niestety, obecny sezon dla całego jego klubu jest fatalny. Azmoun pojawiał się na boisku w 19 ligowych spotkaniach, lecz strzelił tylko jednego gola, a rosyjski zespół, który w sezonach 2007/08 i 08/09 zdobywał mistrzostwo kraju, po 20 z 30 kolejek ligowych ma tylko 2 punkty przewagi nad strefą spadkową. Mehdi Taremi jest drugim z zawodników, na których zwrócę uwagę, ponieważ wymieniona dwójka podczas eliminacji do Mundialu zdobyła dla swojego kraju 70% bramek.

Jak już wspomniałem wcześniej, bardzo mocnymi faworytami do awansu z grupy B są Hiszpania oraz Portugalia, a każdy inny rezultat będzie wielką sensacją. Maroko i Iran stoczą pojedynek o trzecie miejsce. Niestety dla postronnego widza, spotkanie to odbędzie się na zakończenie rozgrywek grupowych, dlatego może nie być tak ciekawym widowiskiem, jakim by było, gdyby obie drużyny miały jeszcze szansę na awans.

 

Grupa G

W skład grupy G wchodzą: Belgia, Panama, Tunezja, Anglia.

Reprezentacja Tunezji na Mistrzostwa Świata kwalifikowała się czterokrotnie, za każdym razem odpadając w fazie grupowej. Ostatni raz udało jej się to w 2006 roku, w turnieju rozgrywanym w Niemczech. Zespół zajmuje 27 pozycję w rankingu FIFA, w Elo zaś jest 52.

Tunezja o awans na Mistrzostwa Świata rywalizowała w afrykańskiej grupie A. Zmagania ukończyła na pierwszym miejscu, o 1 punkt wyprzedzając DR Konga. W sumie zdobyła ich 14, wygrywając czterokrotnie (dwa razy z Gwineą, raz z DR Konga i raz z Libią) oraz dwukrotnie remisując (z DR Konga i Libią).

Selekcjonerem reprezentacji jest Nabil Maaloul. Zastąpił on na stanowisku polskiego szkoleniowca, Henryka Kasperczaka. Trener, który w Polsce największe sukcesy odnosił z Wisłą Kraków, popadł w konflikt z tunezyjską federacją piłkarską oraz był obiektem krytyki medialnej. Ostatecznie, po dwóch kolejkach eliminacji, zdecydowano się go zastąpić. Tunezja miała wtedy 6 punktów.

Kluczowymi piłkarzami reprezentacji Tunezji są: ofensywny pomocnik Wahbi Khazri oraz skrzydłowy Youssef Msakni. Khazri, piłkarz wypożyczony do francuskiego Stade Rennais, jest zawodnikiem niezwykle uniwersalnym, może grać zarówno na skrzydłach, jak i jako ofensywny środkowy pomocnik. W obecnym sezonie jest w bardzo dobrej dyspozycji, zdobył 6 bramek w 11 spotkaniach ligowych. Msakni z kolei występuje w lidze katarskiej. Podczas eliminacji do Mundialu był najlepszym strzelcem swojej reprezentacji, zdobywszy trzy bramki.

Tunezja losowana była z III koszyka. Murowanymi faworytami do awansu wydają się Belgowie i Anglicy. Jednakże „Synowie Albionu” lubią w ostatnich latach nie rozpieszczać swoich fanów i przegrywać ze znacznie słabszymi drużynami. Terminarz może okazać się mocną stroną Tunezji. Jeśli zdoła pokonać Panamę, a Anglia przegra z Belgią, to mecz decydujący o awansie obie drużyny rozegrają ze sobą w trzeciej kolejce fazy grupowej. Prawdopodobnie jednak podział punktów w grupie zakończy się układem 7/7/1/1.

 

Wszystkie reprezentacje krajów, znajdujących się w kręgu zainteresowań Pulsu Azji, zostały omówione. Największe szanse na awans wg autora mają: Rosja albo Egipt i Japonia.

W grudniu rankingi FIFA oraz Elo zostały zaktualizowane. Jednak ponieważ w pierwszej części artykułu wykorzystywane były dane, które aktualne były w czasie jego pisania, postanowiłem przy nich pozostać.

Przedstawiam tutaj nowe dane wraz ze stanem poprzednim:

  • Japonia (FIFA: 55->57, ELO:  28->38)
  • Korea Południowa (FIFA: 59->60, ELO: 37->24)
  • Australia (FIFA: 39->38, ELO: 33->33)
  • Rosja (FIFA: 65->64, ELO: 45->45)
  • Egipt (FIFA: 31->31, ELO: 48->48)
  • Arabia Saudyjska (FIFA: 63->63, ELO: 61->54)
  • Maroko (FIFA: 40->40, ELO: 44->44)
  • Iran (FIFA: 32->32, ELO: 21->21)
  • Tunezja (FIFA: 27->27, ELO: 52->52)

 

(so)

 

 

 

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here